З Украіны — у Беларусь

Общество

Uchitel_1

Беларусы заўсёды славіліся сваёй гасціннасцю, мірным характарам, душэўнай шчодрасцю. І цёплая сустрэча на нашай зямлі людзей, якія вымушаны былі пакінуць суседнюю краіну з-за баявых дзеянняў, яшчэ адно таму пацвярджэнне. У кожнай украінскай сям’і – свая гісторыя, але ўсе сыходзяцца ў меркаванні: на новым месцы жыхарства ціха і спакойна, не чуваць стрэлаў і разрываў снарадаў, адчуваецца добразычлівасць людзей.

 

Яшчэ нядаўна Ірына Уладзімі-раўна Шубянок са сваім мужам і сынам жылі ў Луганску. Ніхто не мог і падумаць, што давядзецца пераехаць у Беларусь. Яны зрабілі гэта дзеля ўласнай бяспекі, будучыні свайго дзіцяці. Як і многія іншыя, ратаваліся ад нестабільнасці і канфлікту, які пераўтварыўся ва ўзброенае супрацьстаянне.
Калі ў прыгарадзе пачалі разгарацца баявыя дзеянні, маладая сям’я ўсур’ёз усхва-лявалася: заставацца было небяспечна. Сваю дапамогу прапанавалі сваякі з Камарына, куды і вырашылі накіравацца. Ведалі, што іх чакаюць, гатовы прыняць, але ў душы ўсё роўна панаваў неспакой, ахоплівала трывога. “Адчувала сябе, як дрэва, якое вырвалі з зямлі з каранямі і перасадзілі ў іншае месца, а прыжывецца ці не – невядома”, – з болем успамінае Ірына Уладзіміраўна. І сёння, ужо больш чым праз год пасля вымушанага перасялення, з упэўненасцю зазначае: усё зрабілі правільна.
Сям’і Салаўёвых, якая напачатку дала ўкраінскім сваякам прытулак, падтрымала маральна, перасяленцы дагэтуль застаюцца шчыра ўдзячнымі. У Луганску, дарэчы, яны наймалі жыллё і марылі з цягам часу купіць сваё. “Добра, што не паспелі і прыехалі ў Камарын з некаторымі грашовымі зберажэннямі. Гэта дазволіла тут набыць кватэру”, – гаворыць маладая жанчына. А педагагічная адукацыя дапамагла без праблем працаўладкавацца.
Зараз Ірына Уладзіміраўна выкладае ў Камарынскай сярэд-няй школе англійскую мову. Яе шчырасць і дабрадушнасць, любоў да дзяцей, зацікаўленасць у справе адразу ж заўважылі і кіраўніцтва, і калегі. Спачатку, праўда, давялося прызвычаіцца, бліжэй пазнаёміцца з вучэбнымі праграмамі, методыкамі і падыходамі да выкладання прадмета ў беларускіх школах. Вельмі дарэчы была дапамога настаўніцы замежнай мовы Наталлі Васільеўны Бельчанкі. Упэўненасці ў сваіх сілах дадавала таксама цёплая сустрэча ў калектыве, падтрымка кіраўніцтва і калег.
Заўважыўшы стараннасць і мэтанакіраванасць Ірыны Уладзіміраўны, у школе менавіта ёй даручылі падрыхтоўку вучняў старэйшых класаў да алімпіяд і цэнтралізаванага тэсціравання па англійскай мове. Прыемна, што выпускніца Камарынскай СШ Кацярына Якімовіч, з якой займалася гэтая настаўніца, дасягнула жадаемага выніку: набрала на ЦТ па замежнай мове больш чым семдзесят балаў і з поспехам паступіла ў Мінскі дзяржаўны лінгвістычны ўніверсітэт. Яе мара – працаваць перакладчыкам.
На думку ж самой Ірыны Уладзіміраўны, работа з дзецьмі – гэта шчасце. Ад іх атрымліваеш зарад бадзёрасці, пазітыву і жыццёвай энергіі, адчуваеш аддачу. На сваёй радзіме настаўніца пачынала працоўны шлях менавіта з выкладчыцкай дзейнасці ў школе, а прадоўжыла яго ў прыватнай навучальнай установе ў якасці загадчыцы вучэбнай часткі. І, відаць, усё патрэбна было спазнаць у параўнанні, каб упэўніцца ў перавазе першага: заняткі і зносіны з вучнямі ёй бліжэй. Чым больш знаходзішся побач з дзецьмі, тым больш асвятляецца тваё жыццё, – лічыць Ірына Уладзіміраўна.
Здаецца, ужо асвойталіся на новым месцы, прыйшло пачуццё спакою. Але ці знікне душэўны боль, туга па радзіме?.. Добра, што сучасныя тэхналогіі дазваляюць падтрымліваць сувязь з роднымі і блізкімі, даведвацца пра становішча ў іх населеных пунктах, дзе пакуль, на шчасце, зацішша. Старэйшаму пакаленню, як зазначае пера-сяленка, куды цяжэй развітацца за звыклым укладам жыцця, адарвацца ад дома – там засталіся бацькі.
Затое сагравае маладую сямейную пару ўжо тое, што іх сын будзе расці і выхоўвацца не ў жаху трагічных падзей і нервовых узрушэнняў, а ў атмасферы стабільнасці і грамадзянскага спакою. Менавіта ў Камарыне Глеб пайшоў у першы клас. Новыя знаёмствы, школьнае жыццё, шыкоўная прырода, пачуццё свабоды – яму тут падабаецца ўсё. І нават мова не стала перашкодай. З бабуляй па тэлефоне ці ў рэжыме рэальнага часу па-ранейшаму размаўляе па-ўкраінску, з новымі сябрамі – па-руску, а матулю ўжо паспеў прыемна ўразіць вершам, што прагучаў з яго вуснаў на беларускай мове.
Відаць, у такія хвіліны і прыходзіць асэнсаванне, якая гэта вялікая каштоўнасць – любімая работа, спакой у дабрабыт у сям’і, радасць ад першых поспехаў твайго дзіцяці, адчуванне таго, што ты не адзін, твая справа патрэбна іншым.

Валянціна БЕЛЬЧАНКА
Фота Вольгі ПАЛЯШЧУК



Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны. Неабходныя палі пазначаны як *