Рэчы з лазы, створаныя рукамі Аляксандра Вініцкага, прывабліваюць самабытнасцю і нацыянальным каларытам

Общество

10000_1000_5386

Брагіншчына – край, дзе майстэрства, прыродны дар і здольнасці людзей не маюць межаў.

Упэўніцца ў гэтым дапамагаюць і работы Аляксандра Вініцкага з райцэнтра, талент якога, відаць, быў прыхаваны да пары да часу. Цікавасць да пляцення з саломкі і лазы ўзнікла, калі разам з жонкай пабываў у Холмечы ў гасцях: дачка Таццянінай сяброўкі, Юлія, на той момант якраз працавала ў мясцовым цэнтры рамёстваў. Таму і выпала магчымасць не толькі ўбачыць цудоўныя ўзоры дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, але і паназіраць за працэсам іх стварэння. А чаму б і самому не паспрабаваць?

10000_1000_5386_3

Пачаў, як і належыць, з падрыхтоўкі матэрыялу. Для гэтага патрэбна было ў ліпені сабраць у снапы жытнюю салому, потым – пачысціць яе, надаць сцяблінкам прыгожы колер, адпрасаваць. І вось ужо яно, сапраўднае чарадзейства: з-пад рук Аляксандра Уладзіміравіча выйшла першая работа. Дэкаратыўнае пано са сланечнікамі атрымала паэтычную назву “Напевы зямлі маёй”. А за ім ствараліся і новыя, з іншымі кветкамі, узорамі, вобразамі ды выявамі. Атрымліваліся прыгожыя вазы, падстаўкі пад прысмакі, чарот, капелюшы… І, вядома ж, самыя загадкавыя вырабы – падвясныя “павукі”, якія лічыліся ў нашых продкаў магічнымі ахоўнікамі жыхароў дома. Лічылася, што там, дзе яны лунаюць-кружацца, будуць панаваць лад, дабрабыт і згода.

10000_1000_5386_210000_1000_5386_4

Такой жа самабытнасцю, нацыянальным каларытам прывабліваюць і створаныя рукамі майстра кошыкі, іншыя рэчы з лазы. Не дзіўна, што многія з работ народнага ўмельца нярэдка красуюцца на выставах рэспубліканскага і міжнароднага ўзроўню, “выязджаюць” за межы не толькі раёна, але і краіны, як сувеніры і падарункі. Чым вам не арыгінальнае прывітанне з Беларусі!

000000_5306

Галоўнае ў гэтай справе, як лічыць сам аўтар рукатворных шэдэўраў, – зацікаўленасць, уседлівасць, акуратнасць і цярпенне. А калі яшчэ дадаецца фантазія, асаблівы настрой, няспынны пошук у галіне формаў і дэкору, то творы пачынаюць набываць сваю непаўторнасць і адметнасць.

Сваімі сакрэтамі пляцення з лазы і саломкі Аляксандр Уладзіміравіч паспеў падзяліцца і з падрастаючым пакаленнем, пакуль працаваў у Вуглоўскім цэнтры культуры і вольнага часу, а потым – у Сялецкім сельскім клубе культарганізатарам. Такую ж любоў да творчасці прывіў і сваёй дачцэ Карыне, якая захапілася рамяством яшчэ ў школьныя гады. З цікаўнасцю яна сачыла, як з немудрагелістага прыроднага матэрыялу ствараюцца сапраўдныя творы мастацтва, а потым тэхніку пляцення асвоіла і сама. Не дзіўна, што сумненняў у выбары далейшага шляху ў дзяўчыны не ўзнікла: пасля школы паступіла ў Гомельскі дзяржаўны прафесійна-тэхнічны каледж народных мастацкіх промыслаў – стала вытворцам мастацкіх вырабаў з лазы. У мінулым годзе яна прыступіла да працы ў якасці культарганізатара ў Малейках. А літаральна на днях, з першага верасня, Карыне ўжо даверылі ўзначаліць Вуглоўскі цэнтр культуры і вольнага часу, дзе яшчэ некалькі гадоў таму з ахвотай наведвала гурток “Мазаіка”, якім кіраваў бацька. Значыць, народныя рамёствы і промыслы, дзякуючы сямейнаму захапленню, імкненню шанаваць духоўныя набыткі, будуць жыць. Тым больш калі душа прагне творчасці, цягнецца да прыгожага, узвышанага.

Валянціна БЕЛЬЧАНКА



Пакінуць адказ

Ваш адрас электроннай пошты не будзе апублікаваны. Неабходныя палі пазначаны як *