Часам здаецца, што самая моцная стыхія на свеце – не ўраган і шторм, а чалавечае сэрца. Тым больш калі яно напоўнена любоўю і стойкасцю. Ганна Антонаўна Шкурко – яркае таму пацвярджэнне. Яе жыццё – як паэма аб жаночай сіле, бязмежнай адданасці працы і роднай зямлі.
Нарадзілася наша зямлячка ў 1932 годзе ў Кавалях, скончыла сем класаў Буркоўскай школы. Больш за ўсё любіла арыфметыку. Магчыма, у строгай логіцы лічбаў, у іх паслядоўнасці бачыла адлюстраванне ўласнай працы: усё павінна быць дакладна, правільна, на сваім месцы. Арыфметыка, падобна жыццю, патрабавала ўважлівасці да дэталяў і разумення прычынна-следчых сувязей.
Але галоўнай рысай Ганны Антонаўны заўсёды была яе здольнасць разумець іншых, дапамаць, даваць слушныя парады, накіроўваць. Гэта не проста навык, а дар, які цэніцца вышэй за любыя акадэмічныя дасягненні. Гэта мудрасць, народжаная жыццёвым вопытам, чулым сэрцам, працай на зямлі. Менавіта яна робіць чалавека багатым.
42 гады жанчына адпрацавала даяркай у калгасе «Чырвоная Ніва». І гэта быў свядомы выбар. Яна адчувала кожную жывёлу. Невыпадкова аднавяскоўцы называлі яе знахаркай. Не таму, што лячыла людзей, а за тую бязмежную любоў і разуменне, з якімі яна звярталася да жывёл. Боль кожнай з іх адгукаўся ў яе сэрцы, калі яна бачыла жорсткае абыходжанне.
У 22 гады зямлячка выйшла замуж за Мікалая. У іх нарадзілася шасцёра дзяцей
Пасля складанага працоўнага дня жанчыне некалі было адпачываць. Хатняя гаспадарка, агарод, дзеці – усё патрабавала яе ўвагі і клопату. Пазней сям’я пабудавала дом, які стаіць ужо больш за паўвека. Гэта не проста сцены, а летапіс жыцця, сведка радасцей і нягод, месца, напоўненае гісторыяй.
Працаваць Ганне Антонаўне даводзілася з раніцы да ночы, часам – без выхадных. Але, як прызнаецца сама, нават калі б была магчымасць вярнуцца ў мінулае, яна б зноў выбрала калгас.
Своеасаблівай аддушынай, спосабам упрыгожыць свет і прыўнесці ў яго яркія фарбы стала вышыўка. Ёю жанчына ўпрыгожвала ручнікі, якія і сёння напаўняюць дом асаблівай атмасферай.
Значную ролю ў яе жыцці адыгрывала і музыка. Любоў да беларускіх песень, прасякнутых глыбокім сэнсам і душой народа, – шчырая і непадробная. Яны часта гучалі ў яе доме, аб’ядноўвалі блізкіх.
Мужа Ганны Антонаўны не стала больш за дваццаць гадоў таму, але памяць пра яго жыве ў сэрцы жанчыны, напаўняючы яго светлай настальгіяй. Сіла сямейнага роду працягваецца ва ўнуках і праўнуках.
Нягледзячы на мноства цяжкасцей і страты, жанчына захавала веру ў дабро, не страціла сілы духу, прыгажосці душы і аптымізму.
